Σήμερα ανακάλυψα τους Γάλλους (πολύ πρωτότυπο για μένα, ομολογώ, μιας και είμαι γνωστή για την αγάπη μου στους Φινλανδούς και τους Νορβηγούς...) Alcest. Πρόκειται για ένα avant-garde, progressive, black metal συγκρότημα από την Avignon, το οποίο σε κάνει να αισθάνεσαι πως περπατάς στη Γαλλική εξοχή. Εξαίρετο background για μουσική, έχω να πω. Λένε πως μοιάζουν πολύ με τους καταπληκτικούς Αμερικανούς της folk/pagan/doom metal, Agalloch από το Oregon. Και έχουν δίκιο, αν εξαιρέσει κανείς τα υπέροχα, ταξιδιάρικα Γαλλικά φωνητικά. Αχ, γιατί να μην ξέρω Γαλλικά! "Parlais vous Francaise? -Non." Πολύ κρίμα. Μάλιστα στο "Elevation" ανακάλυψα πως οι στίχοι είναι του Charles Baudelaire. Άλλη μεγάλη ιστορία. Έχω μια αδυναμία στον Baudelaire και άλλη μια ξαφνική κλίση προς το φοβερό και μυστηριώδες, κατά τη γνώμη μου, black metal. Είμαι πολύ καινούρια ακόμη σ' αυτά τα είδη, ωστόσο δεν μπορώ παρά να γοητευτώ από τα περίεργα παρακλάδια τους. Το εξώφυλλο είναι ένα από τα πιο αθώα και νοσταλγικά. Νομίζεις πως βρίσκεσαι σε ένα πράσινο πάρκο της Avignon ... continued
Τι πιο όμορφο από μια φθινοπωρινή βόλτα σε ένα ομιχλώδες δάσος, με τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος και τη συντροφιά νοσταλγικής μουσικής κι ενός αγαπημένου προσώπου δίπλα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου